ایرج میرزا قطعه کاروانسرا

در سردر کاروانسرایی		تصویر زنی به گچ کشیدند
ارباب عمایم این خبر را		از مخبر صادقی شنیدند
گفتند که وا شریعتا، خلق		روی زن بی نقاب دیدند
آسیمه سر از درون مسجد		تا سردر آن سرا دویدند
ایمان و امان به سرعت برق		می‌رفت که مومنین رسیدند
این آب آورد و آن یکی خاک		یک پیچه ز گل بر او بریدند
ناموس به باد رفته‌ای را		با یک دو سه مشت گل خریدند
چون شرع نبی از این خطر جست		رفتند و به خانه آرمیدند
غفلت شده بود و خلق وحشی		چون شیر درنده می‌جهیدند
بی پیچه زن گشاده رو را		پاچین عفاف می دریدند
لبهای قشنگ خوشگلش را		مانند نبات می مکیدند
بالجمله تمام مردم شهر		در بحر گناه می تپیدند
درهای بهشت بسته می‌شد		مردم همه می‌جهنمیدند
می گشت قیامت آشکارا		یکباره به صور می دمیدند
طیر از وکرات و وحش از جحر		انجم ز سپهرمی رمیدند
این است که پیش خالق و خلق		طلاب علوم رو سفیدند
با این علما هنوز مردم		از رونق ملک ناامیدند